Ishxonamizda bir akaxon

bor. Ismlari , Mahmud. Juda

hushchaqchaq inson. Odamlarni

tilini tez topadi. Boshqalar unchalik etibor bermaydigan kamgap

odamni ham bir zumda gapga solib,

uning yaqin do`stiga aylana olish

qobiliyati bor. Rahbarimiz ham buni

yaxshi bilib, pishmayotgan

shartnomalarni asosan unga yuklaydi. Mahmud aka hamkorlar bilan ham tez

kirishib ketib, kerakli imzolarni

bir kunga qolmay qo`ydirib oladi.

Shuning uchun ham rahbariyat uning har

qanday iltimosini erda

qoldirmaslikka harakat qiladi. Mahmud aka nafaqat boshliqlar

oldida balki jamoamiz ichida ham

obro`si baland. Negaki hech kimga yo`q

demaydi. Kimnidir hojatini chiqarish

kerakmi , bir zumda shay. Uning

ortidan hazillashamiz bazida. G`iybat qilib emas, shunchaki do`stona hangoma.

-Sement zavodiga? -Men! -Qum koniga?

-Men.... Shu mashhur dialogni Mahmud

aka haqida so`z borganda eslaymiz

ko`pincha. Lekin g`oyibona, ich-

ichimizdan u kishiga havas qilamiz. Chunki u odam noyob toifadan ,

altruist, yanikim hech narsa evaziga

yaxshilik qilishni hush ko`radigan

inson. Kimnidir hojatini chiqarib

unutib ketaveradi, javoban biror

narsa talab qilmaydi ham. Mabodo o`zining ham o`sha odamga hojati

tushguday bo`lsa , ming hijolat bo`lib

iltimos qiladi. Shunaqa ajoyib inson

bizning Mahmud aka. Jamoa ichida

uning yaxshi hislatlarini muhokama

qilish bilan birga ikkita g`alatiroq odatini ham eslab qo`yamiz vaqti

bemahal. Birinchisini g`alati deyish

biroz noto`g`ri bo`lar. Umuman ichkilik

ichmaslik , yomon odat emas aslida,

balki yaxshi bir hislat. Lekin...

Deyarli doim jamoamiz bilan biror bayram yoki tug`ilgan kun munosabati

bilan yig`ilsak Mahmud akamizning

o`rni bilinib qoladi. Chunki har

qanday zerikarli davrani qiziq

hangomalari bilan jonlantira

oladigan bu inson ichkilik qo`yilgan dasturxonga umuman yaqinlashmaydi.

Boshidanoq rad javobini berib,

uzrini aytib qutuladi. Bir-ikki bor

hiyla ishlatib, ichkilik bo`lmasligini

aytib, uni chaqirib olgandik. Davra

qizigandan keyin stolni tagidan sekingina anovini maydalab

quyilayotganini sezib qolgach qovog`ini

solgancha chiqib ketgandi. Shu-shu uning

rad javobini to`g`ri tushunishga

harakat qilamiz oson bo`lmasa ham.

Hattoki rahbarimizning ham tishi o`tmay qoladi shunday paytlarda.

Boshqa vaziyatda bemalol buyruq

beradigan xo`jayinimiz bayram stoli

haqida gap ketganda Mahmud akaga

yalina boshlaydi. Ammo

ko`ndirolmaydi. Bir-ikki bor agar ichmasa bo`shatib yuborishiga ham

shama qilgandi. Mahmud aka

hotirjamlik bilan Ixtiyoriz.. deb

javob bergan. Salobatidan ko`pchilik

titrab turadigan xo`jayin bilan

bunday bemalol ohangda gaplashganinin ko`rib biz g`alati

bo`lib qolgandik. Lekin rahbar ham

hazilga olib ketgan edi o`shanda: Aka,

sizdek xodimni bo`shatgan odam ko`r

bo`ladiku deb... Mahmud akaning

ikkinchi odati esa haqiqatdan g`alatiroq. Gap shundaki ishxonamizda

yoz kunlari deraza va eshiklarni ochib

qo`yamiz. Shamol aylanib turishi uchun.

Bunday vaziyatda tabiiyki odamlar

kirib-chiqqanda bazan eshik

qarsillab yopiladi. Sekin turtib qo`yilsa ham shamol o`z ishini qiladi.

Ana shunday onda Mahmud akani

tanimay qolamiz. Kulishib gaplashib

turgan odam birdan qovog`i osilib,

jizzaki bo`lib qoladi. Oddiy eshikka

shunchalik jahl qilish... Tushunolmaymiz. Shu yil u odamning

tug`ilgan kuni yaqinlashganida

xodimlar bilan maslahatlashib unga

bir sovg`a qilishni niyat qildik. Ko`p

takliflar bo`ldi. O`ylab ko`rsak hamma

narsasi etarli. Shunday bo`lsada odatiy bir sovg`a olishga bazi

etirozlar bilan bo`lsada kelishib

oldik: sovg`amiz , eng so`nggi rusumdagi

ingichka ekranli televizor. Kichik

norasmiy majlisimiz tarqay deganda

nimayam bo`ldi, shayton qitiqladimi bilmayman bir gap og`zimdan chiqib

ketdi. -Ishxonadagi barcha eshiklarni

ham qarsillab yopilmaydigan qilsak

yaxshi bo`lardi... Hamma menga yalt etib

qaradi. Bir necha soniyalik sukutdan

so`ng Qoyil!, Shunaqa qilish kerak! degan olqishlar yangrab ketsa

bo`ladimi. Xullas bir ovozdan

qo`shimcha sovg`a ham qabul qilindi.

Mahmud akaning tug`ilgan kunidan bir

kun qolganda ikki yosh xodim, men va

sherigimga bu masuliyatli vazifani bajarish yuklatildi. Kechki payt

ishxonamizdagi barcha eshiklarning

kesakisiga rezina tasmachalar qoqib

chiqdik... Ertasiga katta xonada butun

jamoamiz bilan to`planib Mahmud

akani qutlay boshladik. Agar boshqa xodimlar tug`ilgan kunini shampan va

vino to`ldirilgan qadahlarni

urishtirib nishonlasak, Mahmud akani

oddiy ichimliklarni qo`limizga olib

tabrikladik. Kimda kola, kimda

limonad. Bazilarni tomog`i taqillab turgan bo`lsada shu inson uchun chidashga

majbur edilar. Rahbarimizning

salkam o`n daqiqalik tabrigidan so`ng

televizor ham tantanali ravishda

toprshirildi. Mahmud aka qo`lini

ko`ksiga qo`ygancha Rahmat.. deyishdan tinmasdi. Qarsaklar yangradi.

Tabriklar aytildi. G`ala-g`ovurda sal

shaddotroq kotibamiz Mahmud aka!

Qarang hatto eshiklarni ham tovushsiz

yopiladigan qilib qo`ydik! deya

eshikni qattiq itardi. Qilgan ishimiz yaxshi natija berib, eshik yopilganda

deyarli tovush chiqmadi. Hamma Mahmud

akaning nima deb javob berishiga

qiziqib unga tikildi. U esa shunchaki

kulib qo`ydi. Lekin boshqalar

ko`rmagan narsani men sezib qoldim. Mahmud aka kulib turibdiyu, ko`zidan

bir tomchi yosh yumalab tushdi. Lekin

hech kimga indamadim. Tushunolmasdim.

Nimani yashirganini. Quvonch yoshimidi

bu yoki?... Tushlik payti esa ishxonamiz

hovlisining bir burchagidagi o`rindiqda Mahmud akaning hayol surib

o`tirganini ko`rdim va u tomon bordim.

Yaqinlashganimda yana bir

hayratlanarli narsaga guvoh bo`ldim.

U kishi chekib o`tirardi. Hecham

ko`rmagandik ilgari. Yoniga borish- bormaslikni bilmay to`xtab qolgandim

o`zi chaqirib oldi. -Kel Abror, hayron

bo`lma. Bir humor tutdi.. -Lekin

ilgari, umuman ko`rmaganman

chekkanizzi. -Ilgari chekardim. Parovoz

bo`lib, biriga ikkinchisini ulab chekardim. Asosan ichganimda. Keyin

tashlaganman. Uniyam, buniyam. -

Icharmidiz ham?!,- jag`im osilib qoldi

shekilli bu yangilikdan. -Ha... Juda

ko`p. Maishat qilmagan kunim bo`lmasdi.

Men siz o`ylaganchalik farishta emasman. Balki hozir yaxshi bo`lishga

harakat qilarman. Lekin ilgari g`irt

ablahning o`zi edim... Ketma-ket

kelayotgan bunday yangiliklardan

dovdirab qoldim. Lekin uning

hasratini indamay eshitishga qaror qildim. Buni boshqalar eshitsa bormi

, ishxonadagi g`iybatning bosh

mavzusiga aylanishi turgan gap... -

Abror sen juda yaxshi bolasan. Xafa

bo`lma senga ko`nglimdagini

aytayotganimga. Kimgadir yorilmasam bo`lmaydi ukam. Kecha yarim kechgacha

qolib eshiklarga narsa o`rnatib

chiqibsan. Rahmat sezgirliging uchun.

Lekin bu narsa